| ID | Λήμμα | Ερμηνεία | |
|---|---|---|---|
| 52903 | υδροστόμιο | [ὑδροστόμιο] υ-δρο-στό-μι-ο ουσ. (ουδ.) (επίσ.): ΤΕΧΝΟΛ. πομόνα για γεωργική χρήση ή πυροσβεστικός κρουνός. ΣΥΝ. υδροληψία (2) | |
| 52904 | υδροστρόβιλος | [ὑδροστρόβιλος] υ-δρο-στρό-βι-λος ουσ. (αρσ.) 1. ΜΗΧΑΝΟΛ. περιστρεφόμενη μηχανή η οποία αξιοποιεί τη δυναμική και κινητική ενέργεια του νερού και τη μετατρέπει σε μηχανική ενέργεια (περιστροφή). Βλ. αεριο-, ατμο-στρόβιλος, υδροτροχός. ΣΥΝ. υδροτουρμπίνα 2. δίνη νερού. Πβ. ρουφήχτρα. [< γερμ. Wasserturbine] | |
| 52905 | υδρόσφαιρα | [ὑδρόσφαιρα] υ-δρό-σφαι-ρα ουσ. (θηλ.): ΒΙΟΛ. το σύνολο των υδάτων της Γης, που περιλαμβάνει τους ωκεανούς και τις θάλασσες, το νερό που περιέχεται στις λίμνες, στα ποτάμια και στα έλη, τα υπόγεια ύδατα καθώς και τους υδρατμούς της ατμόσφαιρας. [< αγγλ. hydrosphere, γαλλ. hydrosphère] | |
| 52906 | υδροσωλήνας | [ὑδροσωλήνας] υ-δρο-σω-λή-νας ουσ. (αρσ.) (λόγ.): αγωγός νερού: πυροσβεστικοί ~ες. ΣΥΝ. νεροσωλήνας [< γερμ. Wasserrohr] | |
| 52907 | υδροταμιευτήρας | [ὑδροταμιευτήρας] υ-δρο-τα-μι-ευ-τή-ρας ουσ. (αρσ.) & υδατοταμιευτήρας: ρηχή λεκάνη, συνήθ. τεχνητή, όπου συγκεντρώνονται όγκοι ήρεμων υδάτων με χαμηλό ποσοστό ανανέωσης. Βλ. υδατοσυλλογή. | |
| 52908 | υδροτουρμπίνα | [ὑδροτουρμπίνα] υ-δρο-τουρ-μπί-να ουσ. (θηλ.): ΜΗΧΑΝΟΛ. υδροστρόβιλος. | |
| 52909 | υδροτροχός | [ὑδροτροχός] υ-δρο-τρο-χός ουσ. (αρσ.): ΜΗΧΑΝΟΛ. τροχός που περιστρέφεται αξιοποιώντας τη δύναμη τρεχούμενων νερών ή υδατοπτώσεων. Βλ. νερόμυλος, υδροστρόβιλος. | |
| 52910 | υδροφιλία | [ὑδροφιλία] υ-δρο-φι-λί-α ουσ. (θηλ.) & (σπάν.) υδροφιλικότητα: η ιδιότητα ενός υλικού να απορροφά, να συγκρατεί νερό: φακοί επαφής με ~ ...%. Βλ. -φιλία. ΑΝΤ. υδροφοβία (2) [< αγγλ. hydrophilicity] | |
| 52911 | υδρόφιλος | , η, ο [ὑδρόφιλος] υ-δρό-φι-λος επίθ. 1. & υδροφιλικός, ή, ό: που μπορεί να απορροφά το νερό: ~η: επίστρωση/επιφάνεια. ~ο: υλικό. ΣΥΝ. υγρόφιλος (2) ΑΝΤ. υδρόφοβος (1) 2. ΒΟΤ. για φυτό του οποίου η επικονίαση γίνεται με τη βοήθεια του νερού. Βλ. -φιλος. ● ΣΥΜΠΛ.: υδρόφιλο βαμβάκι: που έχει μεγάλη απορροφητικότητα. [< πβ. γαλλ. hydrophile, 1902, αγγλ. hydrophilous, hydrophilic, 1901] | |
| 52912 | υδροφοβία | [ὑδροφοβία] υ-δρο-φο-βί-α ουσ. (θηλ.) 1. ΙΑΤΡ. παθολογικός φόβος για το νερό, που αποτελεί σύμπτωμα αγχώδους διαταραχής ή λύσσας· κατ' επέκτ. η λύσσα. Βλ. -φοβία. 2. & υδροφοβικότητα: η ιδιότητα υλικού να μην απορροφά το νερό: βαθμός ~ας (του χαρτιού). ΑΝΤ. υδροφιλία [< 1: μτγν. ὑδροφοβία, γαλλ. hydrophobie, αγγλ. hydrophobia 2: αγγλ. hydrophobicity, 1947] | |
| 52913 | υδρόφοβος | , η, ο [ὑδρόφοβος] υ-δρό-φο-βος επίθ. & υδροφοβικός, ή, ό 1. που δεν απορροφά το νερό: ~η: επίστρωση/επιφάνεια. ~ο: υλικό. ΑΝΤ. υδρόφιλος (1) 2. ΧΗΜ. που δεν διαλύεται στο νερό ή δεν αναμειγνύεται εύκολα με αυτό: ~ες: ενώσεις/ουσίες. ~α: μόρια. 3. (για πρόσ.) που πάσχει από υδροφοβία. [< μτγν. ὑδροφόβος, γαλλ. hydrophobe, αγγλ. hydrophobic] | |
| 52914 | υδροφόρα | [ὑδροφόρα] υ-δρο-φό-ρα ουσ. (θηλ.): όχημα ή πλοίο για μεταφορά νερού: οι ~ες των Δήμων. Βλ. πυροσβεστικό όχημα. [< ουσιαστικοπ. θηλ. του μτγν. επιθ. ὑδροφόρος] | |
| 52915 | υδροφορέας | [ὑδροφορέας] υ-δρο-φο-ρέ-ας ουσ. (αρσ.): ΓΕΩΛ. γεωλογικός σχηματισμός που επιτρέπει τη διέλευση και αποθήκευση νερού στη μάζα του: καρστικός/παράκτιος/υπόγειος ~. Στάθμη του ~έα. [< γαλλ. aquifère, αγγλ. aquifer] | |
| 52916 | υδροφορία | [ὑδροφορία] υ-δρο-φο-ρί-α ουσ. (θηλ.) 1. ΓΕΩΛ. φυσική συγκράτηση νερού στα υπόγεια στρώματα του εδάφους: καρστική/υψηλή ~. 2. ΤΕΧΝΟΛ. συγκέντρωση επιφανειακού νερού σε ταμιευτήρες με τεχνητά μέσα. Βλ. -φορία. [< μτγν. ὑδροφορία 'μεταφορά νερού'] | |
| 52917 | υδροφόρος | , α/ος, ο [ὑδροφόρος] υ-δρο-φό-ρος επίθ.: που περιέχει ή μεταφέρει νερό: ~α/ος: λεκάνη/περιοχή/πηγή/πλάκα. ~ο: (πυροσβεστικό) όχημα (βλ. κλιμακοφόρος)/πλοίο/στρώμα. Βλ. -φόρος. ● ΣΥΜΠΛ.: υδροφόρος ορίζοντας: ΓΕΩΛ. πορώδης ή διαπερατός γεωλογικός σχηματισμός, ο οποίος επιτρέπει σημαντική ροή ή την άντληση υπόγειων υδάτων: ελεύθερος/καρστικός/πλούσιος ~ ~. Μόλυνση του ~ου ~α. Βλ. υδροφορέας. [< μτγν. ὑδροφόρος, γαλλ. hydrophore] | |
| 52918 | υδρόφυτα | [ὑδρόφυτα] υ-δρό-φυ-τα ουσ. (ουδ.) (τα) {σπανιότ. στον εν. υδρόφυτο}: ΒΟΤ. φυτά τα οποία ζουν και αναπτύσσονται μερικώς ή τελείως βυθισμένα σε νερό. Βλ. ξηρόφυτο, υδρόβιος, -φυτο. [< γαλλ.-αγγλ. hydrophyte] | |
| 52919 | υδρόφωνο | [ὑδρόφωνο] υ-δρό-φω-νο ουσ. (ουδ.): ΤΕΧΝΟΛ. ηλεκτροακουστική συσκευή που μπορεί να λαμβάνει και να καταγράφει ακουστικά κύματα κάτω από την επιφάνεια του νερού: συστοιχίες ~ώνων. Βλ. γεώ-, μικρό-φωνο. [< αγγλ.-γαλλ. hydrophone] | |
| 52920 | υδροχαρής | , ής, ές [ὑδροχαρής] υ-δρο-χα-ρής επίθ.: ΒΟΤ. (για φυτό) που ευδοκιμεί σε υγρό μέρος: ~ής: βλάστηση. ~ές: δάσος. Πβ. υδρόβιος. Βλ. παρόχθιος, -χαρής. ΣΥΝ. υγρόφιλος (1) [< μεσν. υδροχαρής] | |
| 52921 | υδροχλωρικός | , ή, ό [ὑδροχλωρικός] υ-δρο-χλω-ρι-κός επίθ.: ΧΗΜ. που περιέχει υδροχλώριο: ~ή: θειαμίνη/μορφίνη. ~ό: άλας/νάτριο. ● ΣΥΜΠΛ.: υδροχλωρικό οξύ: διαβρωτικό άχρωμο οξύ, το υδατικό διάλυμα του υδροχλωρίου: αραιό/πυκνό ~ ~. [< γαλλ. hydrochlorique, αγγλ. hydrochloric] | |
| 52922 | υδροχλώριο | [ὑδροχλώριο] υ-δρο-χλώ-ρι-ο ουσ. (ουδ.): ΧΗΜ. άχρωμο αέριο διαλυτό στο νερό (σύμβ. HCl), με αποπνικτική μυρωδιά. [< γαλλ. chlorure d'hydrogène, αγγλ. hydrogen chloride] |
Πανεπιστημίου 28, 106 79, Αθήνα
210 3664700
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Αθήνα 2023.
Τρίστηλο με έγχρωμα λήμματα, σε χαρτί βίβλου των 60γρ. διαστάσεων 21 x 29,50 εκατοστά.
© 2022 ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ