| ID | Λήμμα | Ερμηνεία | |
|---|---|---|---|
| 55004 | φιστικιά | φι-στι-κιά ουσ. (θηλ.): ΒΟΤ. φυλλοβόλο δέντρο (επιστ. ονομασ. Pistacia vera) που καλλιεργείται ευρύτατα για τον εδώδιμο καρπό του, το φιστίκι. | |
| 55005 | φιστικοβούτυρο | φι-στι-κο-βού-τυ-ρο ουσ. (ουδ.): ΤΕΧΝΟΛ. ΤΡΟΦ. κρεμώδης πολτός (πάστα) από καβουρδισμένα και αλεσμένα φιστίκια: σάντουιτς με ~. [< αγγλ. peanut butter, 1903] | |
| 55006 | φίστουλα | φί-στου-λα ουσ. (θηλ.) ΙΑΤΡ. 1. (κυρ. στην αιμοκάθαρση) τεχνική σύνδεσης αρτηρίας με φλέβα, ώστε να επιτυγχάνεται μεγάλη ροή αίματος στη φλέβα και ευκολότερη εισαγωγή των βελονών σε αυτή· σπανιότ. ο ειδικός καθετήρας που τοποθετείται στο σημείο σύνδεσης. Βλ. αναστόμωση. 2. μη φυσιολογική επικοινωνία ανάμεσα σε δύο εσωτερικά όργανα ή μεταξύ εσωτερικού οργάνου και επιφάνειας του σώματος. ΣΥΝ. συρίγγιο [< γαλλ. fistule· πβ. μτγν. (κασσία) φίστουλα ‘δέντρο με σωληνοειδή καρπό’ < λατ. fistula ‘σωλήνας’] | |
| 55007 | φιτίλι | φι-τί-λι ουσ. (ουδ.) {φιτιλιού}: βαμβακερό νήμα που χρησιμοποιείται σε κεριά για την παραγωγή φωτός ή σε εκρηκτικά, εμποτισμένο με εύφλεκτη ουσία, για την πυροδότησή τους: το ~ της λαμπάδας. Καίει το ~. (παλαιότ.) Το ~ της λάμπας πετρελαίου. Βλ. παραφίνη.|| Βραδύκαυστο ~. Το ~ της βόμβας.|| (μτφ.) Άναψε το ~ της οργής. ΣΥΝ. θρυαλλίδα. ● Υποκ.: φιτιλάκι (το) ● ΦΡ.: στο πιτς-φιτίλι βλ. πιτς-φιτίλι [< μεσν. φιτίλιν < τουρκ. fitil] | |
| 55008 | φιτιλιά | φι-τι-λιά ουσ. (θηλ.) (προφ.): σχόλιο που γίνεται η αφορμή για την πρόκληση καβγά, σύγκρουσης ή αποσκοπεί σε αυτή: Άναψε/έβαλε ~ιές (στο ζευγάρι) με τα λόγια του. | |
| 55009 | φίτνες | φίτ-νες ουσ. (ουδ.) {άκλ.}: καλή φυσική κατάσταση, φόρμα, συνήθ. ως αποτέλεσμα φυσικής άσκησης και διατροφής: αθλητισμός, ~ και υγεία. Βλ. γυμναστήριο. [< αγγλ. fitness, γαλλ. ~, 1985] | |
| 55010 | ΦΙΦΑ | βλ. FIFA | |
| 55011 | φίφτι φίφτι | φί-φτι επίρρ. (προφ.): πενήντα πενήντα: Οι πιθανότητες είναι ~ ~ (= μισές μισές). [< αγγλ. fifty-fifty, 1913] | |
| 55012 | ΦΚΑ | : (οι) Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης. | |
| 55013 | φκιασίδι | βλ. φτιασίδι | |
| 55014 | φκιάχνω | βλ. φτιάχνω | |
| 55015 | φλαβόνες | φλα-βό-νες ουσ. (θηλ.) (οι) {σπάν. στον εν. φλαβόνη}: ΧΗΜ. άχρωμες κρυσταλλικές τρικυκλικές ενώσεις, που ανήκουν στα φλαβονοειδή. [< αγγλ. flavones] | |
| 55016 | φλαβονοειδή | [φλαβονοειδῆ] φλα-βο-νο-ει-δή ουσ. (ουδ.) & βιοφλαβονοειδή (τα): ΧΗΜ. φαινολικές ενώσεις φυτικής προέλευσης με αντιοξειδωτική δράση που βρίσκονται κυρ. στα φρούτα, στο τσάι, στο κρασί και στο κακάο: φυσικά ~. Διατροφή πλούσια σε ~. Βλ. κατεχίνες. [< αγγλ. flavonoids, 1947, bioflavonoids, 1952, γαλλ. flavonoïdes, 1956] | |
| 55017 | φλαβονοειδής | , ής, ές φλα-βο-νο-ει-δής επίθ.: ΧΗΜ. που αναφέρεται στα φλαβονοειδή: ~είς: ουσίες/φαινόλες. | |
| 55018 | φλαβονόλες | φλα-βο-νό-λες ουσ. (θηλ.) (οι) {σπάν. στον εν. φλαβονόλη}: ΧΗΜ. παράγωγα των φλαβονών που περιέχουν υδροξύλιο: Οι ~ προστατεύουν τον οργανισμό από τις τοξικές ουσίες. [< αγγλ. flavonols] | |
| 55019 | φλαμανδικός | , ή, ό φλα-μαν-δι-κός επίθ.: που σχετίζεται με τη Φλάνδρα ή/και τους Φλαμανδούς. ● Ουσ.: Φλαμανδικά (τα) & (επίσ.) Φλαμανδική (η): ποικιλία της ολλανδικής γλώσσας. [< γαλλ. flamand] | |
| 55020 | Φλαμανδός, Φλαμανδή | Φλα-μαν-δός επίθ./ουσ.: πρόσωπο που έχει γεννηθεί στη Φλάνδρα ή κατάγεται από αυτή. | |
| 55021 | φλαμένγκο | φλα-μέν-γκο ουσ. (ουδ.) {άκλ.} & φλαμένκο & φλαμέγκο: ΜΟΥΣ. ισπανικό μουσικοχορευτικό είδος που συνδυάζει το τραγούδι, τον χορό, την κιθάρα και τα κρουστά, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην περιοχή της Ανδαλουσίας και αποτελεί μείξη στοιχείων της τοπικής, τσιγγάνικης και αραβικής κουλτούρας· κυρ. ειδικότ. ο συγκεκριμένος χορός με βασικά του χαρακτηριστικά τις κινήσεις των χεριών, το ρυθμικό χτύπημα των τακουνιών, τις καστανιέτες, τα παλαμάκια και τα κουστούμια με φραμπαλάδες και βολάν. [< γαλλ. flamenco, 1927 < ισπ. ~] | |
| 55022 | φλαμίνγκο | φλα-μίν-γκο ουσ. (ουδ.) {άκλ.} & φλαμίγκο: ΟΡΝΙΘ. υδρόβιο μεταναστευτικό πτηνό (οικογ. Phoenicopteridae) με κοκκινωπό ή ροζ φτέρωμα, μακριά λεπτά πόδια, μακρύ λαιμό και κυρτό ράμφος: εξωτικά ~. Βλ. ερωδιός, πελαργός. ΣΥΝ. φοινικόπτερο [< αγγλ. flamingo] | |
| 55023 | φλαμούρι | φλα-μού-ρι ουσ. (ουδ.) (λαϊκό) 1. ΒΟΤ. φλαμουριά· συνεκδ. το ξύλο της. 2. αφέψημα από άνθη φλαμουριάς. ΣΥΝ. τίλιο (1) |
Πανεπιστημίου 28, 106 79, Αθήνα
210 3664700
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Αθήνα 2023.
Τρίστηλο με έγχρωμα λήμματα, σε χαρτί βίβλου των 60γρ. διαστάσεων 21 x 29,50 εκατοστά.
© 2022 ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ